Zonder gekheid – een opsomming van wat zo ’t meest opvalt: IJSkoud water uit de kraan, een koude toiletbril – of nee, de koude toiletruimten in het algemeen eigenlijk, het maanmannetjesgevoel in winterkleding – een duikuitrusting is niets vergeleken daarbij, laarzen zijn ERG zwaar, vooral tijdens het winkelen, beslagen bril, kale bomen, grauwe dagen – een grijze dag op Bonaire is LICHT…

En toch… binnen 5 minuten ben je op bekend terrein en is alles zoals JARENlang gebruikelijk was. Je kunt alles vinden van een half jaar kale bomen, een onpersoonlijke benadering van de mensen in je omgeving en een overvloed aan supermarktaanbod – hetgeen waarmee je opgegroeid bent is al snel vertrouwd en ‘passend’ op een of andere manier.

Stamppotten, erwtensoep, hazenpeper en balkenbrij – alles bereid door DE expert op dit gebied: ons mam – hebben van dit winterse werkbezoek toch een soort van romantisch uitstapje gemaakt. De verplichtingen waren niet gering en ik ben niet gewend om alleen op stap te zijn… toch heb ik genoten van dit uitje.

Na deze week heb ik echter de files (crisis en kilometers ZOAB ten spijt), het typische druk-druk-sfeertje, het tomtom-gemak en de 100 km snelheidsbeperking-waar-je-maar-met-50-vooruit-komt echt wel weer gehad.

Veel plezier Nederland. Ik ga weer naar het eiland van de zon, de zee, de krullen in het haar, bruine i.p.v. grijze huid, happy hour met bekenden en alle anderen waarmee een gezellig praatje leuk is, airco-omdat-het-soms-moet, duiken-al-is-het-te-weinig, slippers,….

Dromen op Schiphol…

Fijn weer naar mijn lief!!!!!